Azken 4 edo 5 urteetan, epe luzea kontrolaezina egiten duen ziurgabetasun handiko egoera batean gaude. Hori dela eta, ia edozein tamainatako erakundeek hausnarketa estrategikoak egitea planteatu dute, etorkizuna epe labur eta ertainean kontrolatuago izateko.

Hausnarketa estrategiko horiek egiterakoan dilema bat planteatzen zaigu: zenbat pertsonak parte hartu behar duten hausnarketa horretan eta, batez ere, nortzuk parte hartu behar duten.

Pertsona asko enplegatzen dituzten enpresetan pertsona guztiak parte hartuko duten hausnarketak egitea zaila izan daiteke eta enpresaren bidea hurrengo 3 edo 4 urteetan zein izango den zehaztuko duten hausnarketak atzeratzea eragin dezake, etorkizunarekiko are ziurgabetasun handiagoa dakarrena.

Aitzitik, ia inor ez parte hartzea, lehen ohikoa zen bezala, kudeatzaile edo zuzendari nagusiek hausnarketa ia banaka egiten zutenean, arriskutsua ere bada, langileengan motibazio eta sustraitze falta eragin baitezake.

Hortaz, norekin egin behar dugu hausnarketa estrategikoa?

Hausnarketa estrategikoa zuzendaritzaren kontura bakarrik zihoan garaia atzean geratu da.

Oso ingurune aldakorrean gaude eta horren Bottom Up sistematika eskatzen du eta ez Top Down. Gaur egungoak bezalako inguruneetan, Bottom Up hausnarketak egin behar dira, non tarteko kargudunek merkatuetatik, bezeroengandik eta erakundeko pertsonengandik datorren informazioa ematen duten, informazio horrekin zuzendaritzak berretsitako hausnarketa estrategikoan laguntzeko.

Hau da, hausnarketa estrategiko orotan, erdi-mailako kargudunen parte-hartzea oinarrizkoa da, erakundeari buruz eta haren ziurgabetasunari buruz ezagutza handia baitute.

Horregatik, aktiboki parte hartu beharko lukete edozein erakunderen hausnarketa estrategikoan.

Orain, zer gertatzen da hazten doazen baina zuzenean erdi-mailako agintariak ezartzen ez dituzten, baizik eta denborarekin zuzendaritzaren konfiantza hartzen duten baina erdi-mailako kargudun gisa katalogatuta ez dauden pertsonak zehazten dituzten erakundeetan?

Halakoetan, pertsona horien iritziak eta antolaketaren ezagutza kontuan hartu beharko litzateke, eta aukera eman beharko litzaioke erakunde batean iraunkortasun-maila handia duen edozein langileri hausnarketa estrategiko horietan parte hartu dezan, bitarteko agintea izan beharrik gabe.

Horrela, bitarteko kargudunek edo erakundeari buruzko ezagutza-maila handiena duten horiek izan beharko lirateke pertsona guztien aurrean kontsulta-prozesu txiki bat hasiko luketenak, gero informazio hori hausnarketan erabiltzeko.

Hala, ezagutza horiek hausnarketan txertatzen dira eta, erakundea osatzen duten pertsonei aurkezterakoan, alderdi batzuetan islatuta ikus daitezke, iraunkortasun-zentzua handiagoa izatea lortuz.

Helburua da hausnarketa ez dadila izan langileen aurrean zuzendaritzaren beste buelta bat.

JAVI HERNÁNDEZ

Enpresa-estrategian aditua den teknikaria